Paul Wollmann (właśc. Peter Paul Wollmann, ur. 29 czerwca 1837 w Malborku, zm. 24 grudnia 1909 w Kolonii) – ksiądz katolicki, doktor obojga praw, po I soborze watykańskim wystąpił przeciw jego uchwałom, doprowadzając do zawirowań w Braniewie, następnie zaangażował się w nurt starokatolicyzmu.

Życiorys mały|372x372px|Paul Wollmann De provisoribus ecclesiasticis secundum jus canonicum, 1863 mały|378x378px|Paul Wollmann Der kirchliche Conflict am Gymnasium zu Braunsberg, 1872 Urodził się w Malborku w rodzinie Bernarda i Marii z domu Kusch. Pierwsze nauki pobierał w rodzinnym mieście. W 1849, w wieku 12 lat, rozpoczął naukę w gimnazjum w Braniewie. Po ukończeniu jego wraz z uzyskaną maturą wstąpił do położonego po sąsiedzku seminarium duchownego. Był uczniem prof. Andreasa Menzela oraz Friedricha Michaelisa. Seminarium ukończył w 1860 roku, otrzymując święcenia kapłańskie. Przez krótki okres posługiwał jako wikary na parafii w Sątopach w powiecie bartoszyckim. Od 1861 rozpoczął dalsze studia na Uniwersytetach we Wrocławiu, w Berlinie oraz w Monachium. W 1863 na Uniwersytecie we Wrocławiu uzyskał stopień doktora obojga praw (iuris utriusque). Od 1864 pełnił posługę jako wikary w Królewcu. W 1866 został nauczycielem religii w gimnazjum w BraniewiePaul Wollmann De provisoribus ecclesiasticis secundum ius canonicum, Wrocław 1863, s.