W 1917 DFC wygrał mistrzostwo czeskiego związku piłki nożnej (cz. Český svaz footballový), pokonując trzy kluby czeskie (Spartę, Slavię i Viktorię Žižkov).
W tym czasie DFC gościł też na meczach towarzyskich w Wiedniu, Budapeszcie i Krakowie. Przed meczami z Cracovią (5:0 i 7:2 w 1911, 3:1 i 0:0 w 1914), polskie gazety pisały:
Czechosłowacja Po rozpadzie monarchii w Czechosłowacji przetrwały osobne, amatorskie rozgrywki dla klubów niemieckich, głównie z tzw. Sudetenlandu - DFC wygrywał je w 1923, 1924, 1929, 1931, 1932, 1933 i 1937. Od 1925 do 1933 zwycięzcy tych rozgrywek awansowali (razem z amatorami z Moraw, klubami słowackimi i węgierskimi) do amatorskich mistrzostw Czech. DFC wygrał je odpowiednio w 1931 i 1933. Mimo uczestnictwa klubu w amatorskich rozgrywkach, zawodnicy DFC byli powoływani i występowali w reprezentacji Czechosłowacji: Karel Koželuh (1923), Pavel Mahrer (1923–1926), Josef Kuchynka (1924, późniejszy trener m.in. Wisły Kraków), Ferenc Szedlacsek (1925–1926), Samuel Schillinger (1926–1929), Karel Kannhäuser (1931) i Fritz Taussig.