W 1950 uruchomiono bohemistykę jako kierunek studiów na Uniwersytecie Warszawskim. Prowadzono również lektoraty języka czeskiego (od 1955 zatrudniono lektorów czeskich). W późniejszym czasie na Uniwersytecie Warszawskim istniał Zakład Filologii Czeskiej i Słowackiej, którego kierownikiem był Józef Magnuszewski. Z prowadzenia kierunku filologia czeska wycofano się w 2005. Uruchomiono wówczas w zamian kulturoznawstwo z profilem czeskim.
W roku 1950 na UJ rozwiązano Studium Słowiańskie, a w jego miejsce powołano Katedrę Filologii Słowiańskiej. Prace bohemistyczne prowadził w nim aż do przejścia na emeryturę w 1961 profesor Lehr-Spławiński. Do najważniejszych wydanych przez niego publikacji bohemistycznych należą Gramatyka czeska (1950), Zarys gramatyki historycznej języka czeskiego (1953), Gramatyka historyczna języka czeskiego (wspólnie ze Zdzisławem Stieberem), Staroczeskie teksty doby przedhusowej (1952) oraz praca zbiorowa Chrestomatia słowiańskie (II 1950). Po odejściu Lehra-Spławińskiego na emeryturę jego linię badawczą kontynuował Stanisław Urbańczyk. W 1972 Katedrę Filologii Słowiańskiej UJ przekształcono w Instytut Filologii Słowiańskiej, w którym wydzielono Katedrę Filologii Czeskiej i Łużyckiej (pierwszy kierownik – Teresa Orłoś).