400 000 okazów) uległ częściowemu rozproszeniu, a częściowo został złożony na ; ta część od 2007 jest zdeponowana w Zielniku Uniwersytetu Lyon 1.
Znaczenie Jordana w historii nauki Alexis Jordan był zdania, że wiele gatunków linneuszowskich (linneonów), odznaczających się zmiennością wewnątrzgatunkową, należy podzielić na drobne i stałe jednostki (nazwane później jordanonami), co było związane z jego przeświadczeniem o stałości gatunków; ten ostatni pogląd odrzucono.
Sam Jordan wyróżnił ponad 1600 jordanonów. Botaników opisujących drobne gatunki określano jako przedstawicieli szkoły Jordanowskiej (czasem zwanej też „analityczną”) lub jordanizmu, choć metody ich prac często odbiegały od metody eksperymentalnej Jordana. Dotyczy to przede wszystkim Michela Gandogera, którego największe dzieło Flora Europae (27 tomów, 1883–1891), w którym opisano około 150 000 nowych gatunków, zostało wpisane na listę Opera utique oppressa (Dodatek VI ICN), czyli dla potrzeb nomenklatury botanicznej uznawane jest za nieopublikowane.