Według najstarszej tradycji robotniczej, Hjulgrén przywołała fragment Księgi Rodzaju, w którym wymieniana jest „krew, która spływa na ziemię, domaga się zemsty”. Późniejsze wersje sugerują, że działaczka mówiła o tym, że „biali mogą zabić ciało, ale nie ducha socjalizmu”, nawiązując do Ewangelii Mateusza. W ludowych opowieściach z regionu Jutseno, Hjulgrén modli się o przebaczenie dla katów słowami Jezusa z Ewangelii Łukasza: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. W ostatnich słowach Hjulgrén miała powiedzieć: „jesteśmy gotowi stawić czoła śmierci”. Jej mowa miała poruszyć członków plutonu egzekucyjnego na tyle, że niektórzy z nich nie celowali do skazanych.
Anton Hjulgrén twierdził, że udało mu się uciec przed plutonem egzekucyjnym w Wyborgu i dotrzeć do Ostrobotni, gdzie przez pewien czas ukrywał się, a ostatecznie wrócił do Joutseno. W rzeczywistości został przeniesiony do obozu więziennego w Tammisaari na początku maja 1918 r. i warunkowo zwolniony jesienią 1918 r. Maiju Hjulgrén została zwolniona zaraz po wydaniu wyroku śmierci na jej przybraną matkę.