Łosiński, a stamtąd miał on trafić do Poznania i dalej za granicę, do Francji lub do USA.
Gospodarząc w Dobrzewinie Pawelczyk nadal angażował się w działalność społeczną. Był współzałożycielem Kółka Rolniczego w Dobrzewinie i Banku Ludowego w Kielnie (1913), w którym przez wiele lat pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej. Działał również w miejscowym Towarzystwie Ludowym i Towarzystwie Czytelni Ludowych. Znany był w okolicy z czytelnictwa książek i prasy polskiej (prenumerował Gazetę Gdańską) oraz nauki polskich pieśni przy pomocy własnego pianina, co w domu małorolnego chłopa było ewenementem. Już w Sierakowicach skutecznie walczył z niemieckimi urzędnikami o prawidłowy zapis imion swoich dzieci (odwołując się w tej sprawie do sądów w Kartuzach i w Gdańsku), uczył je także czytać i pisać po polsku, za co były szykanowane w szkole.
W 1916 r., w trakcie I wojny światowej, został powołany do pruskiej armii, w której przeżył szok nerwowy zasypany ziemią w okopie w trakcie ostrzału artyleryjskiego (potem długo leczył się w szpitalach w Gdańsku i w Wejherowie). W 1920 r., tj. po przyłączeniu Pomorza Gdańskiego do odrodzonej Polski, przejął z rąk niemieckich urząd sołtysa w Dobrzewinie.