Ze względu na zatrudnianie licznych żydowskich lekarzy dyrektor kliniki Karl Kleist był nazywany wówczas królem Żydów. Po dojściu nazistów do władzy Rosenstein otrzymała zakaz wykonywania zawodu i straciła pracę z dniem 15 kwietnia 1933 r. Napisała wówczas szczegółowe instrukcje dotyczące metod badania, które przeprowadzała, oraz dokładne sprawozdanie z przeprowadzonych zabiegów neurochirurgicznych, by umożliwić kolejnym lekarzom skorzystanie z jej doświadczenia. Następnie przeniosła się do Wrocławia, gdzie zajęła się pisaniem recenzji i napisała artykuł o anatomii nerwów obwodowych, który później ukazał się w podręczniku neurologii Oswalda Bumke i Otfrida Foerstera.
W listopadzie 1933 r. wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Początkowo osiadła w Nowym Jorku, gdzie zamieszkała u wuja Fritza (1853-1936), który pomógł jej w uregulowaniu kwestii imigracyjnych. Po zdaniu egzaminu z języka angielskiego otrzymała amerykańskie prawo wykonywania zawodu lekarza i pozwolenie na pracę w stanie Nowy Jork. Początkowo podjęła pracę jako wolontariuszka w laboratorium neuropatologicznym szpitala Mount Sinai i zajmowała się pacjentami ambulatoryjnymi Kliniki Neurologicznej (pracowała tam do 1936 r.). W 1934 r.