Parlamentarzystka Vihuri wyszła na wolność na mocy powszechnej amnestii w 1920 r. Zwolniona z pracy w fabryce Finlaysona, pracowała w biurze miejskim Socjaldemokratycznej Partii Finlandii. W 1922 r. z powodzeniem wystartowała w wyborach parlamentarnych. Ponownie zdobywała mandat również w latach 1924, 1927 i 1929.
7 września 1929 roku Ida Vihuri i Kaarlo Suottala podróżowali parowcem Kuru przez jezioro Näsijärvi, zamierzając udać się do Kuru, gdzie mieli występować na publicznym spotkaniu. Parowiec zatonął podczas burzy i oboje działacze zginęli. Ciało Vihuri zostało znalezione nieco ponad tydzień po katastrofie w pobliżu ujścia Tammerkoski. Została pochowana na cmentarzu Kalevankangas w Tampere, a w pochodzie pogrzebowym, który wyruszył przez miasto z Domu Robotniczego w Tampere, szły tysiące ludzi.
Rodzicami Idy Vihuri byli Johan Kustaa Hildén (1853-1932) i Johanna Paunu (1859-1938). Rodzina była religijna, ale jak wspominała sama Vihuri, tylko jedno z jej rodzeństwa pozostało wierzące w dorosłym wieku. Siostra Idy Vihuri Kaisa Hiilelä również była fińską parlamentarzystką. Z kolei Reino Oittinen, fiński polityk i minister w latach 50. i 60. XX, był jej siostrzeńcem, synem jej siostry Huldy Gustavy Apilisto.