Nie jest pewne, czy był zaangażowany w działalność konspiracyjną.
Powstanie warszawskie Po wybuchu powstania warszawskiego Adam Zubczewski pełnił służbę medyczną przy ul. Długiej 7 – w Centralnym Szpitalu Chirurgicznym nr 1, przewidzianym dla 600 rannych, który rozpoczął działalność 12 sierpnia (przeniesiono tam rannych ze Szpitala Maltańskiego i ze zbombardowanego szpitala św. Jana Bożego). Kierownikiem zespołu chirurgów był Wincenty Tomaszewicz. Po 13 sierpnia (wybuch „czołgu pułapki” na ul. Kilińskiego) na potrzeby szpitala zajęto wszystkie piwnice i mieszkania na parterze i pierwszym piętrze wzdłuż Podwala (do ul. Freta).
Gdy nastąpił kryzys obrony Starego Miasta członkowie rodzin Jaworskich, Mierosławskich, Bujanowskich i osoby z nimi związane analizowały możliwe sposoby działania, dostosowane do sprawności swoich podopiecznych (np. seniorzy, dzieci, chorzy). Część uznała konieczność pogodzenia się z niemieckimi planami wysiedlenia ludności Warszawy. Adam Zubczewski nie miał wątpliwości, że musi iść kanałami do szpitali walczącego Śródmieścia. Został członkiem zespołu szpitala polowego zorganizowanego przy ul.