W 1584 augustianin Aurelio Axiak otrzymał pozwolenie na objęcie pieczy nad sanktuarium i założenie klasztoru. Trzy lata później sanktuarium zostało powierzone księdzu Bernardowi Cassarowi, który został jego rektorem w 1603. W lipcu 1614 kościół został splądrowany podczas ataku osmańskiego, a główny fresk i niektóre posągi zostały uszkodzone. Przekazy mówią, że wielki mistrz Alof de Wignacourt po ataku regularnie odwiedzał kościół, a objawy kultu w sanktuarium wzrosły.

thumb|Dziedziniec prowadzący do sanktuarium

W 1644 sycylijski handlarz winem Mario De Vasi powiększył i upiększył kościół, a także zapłacił za wykucie w pobliżu w skale krypty znanej jako Il-Madonna tal-Għar (lub Il-Madonna tal-Grotta). Sanktuarium zostało ponownie powiększone w 1747, a 21 maja tego roku budynek został ponownie konsekrowany przez biskupa de Bussan.