Geneza Celem wspomnianej nowelizacji ustawy, przeprowadzonej w Reichstagu w 1904 roku (zatwierdzonej podpisem króla pruskiego Wilhelma II 10 sierpnia tego roku), było zatrzymanie ekspansji polskich osadników na terenie zaboru pruskiego, którzy korzystając z emigracji Niemców na zachód (tak zwany Ostflucht), parcelacji dużych majątków ziemskich i pomocy polskich banków ludowych, masowo wykupowali ziemię i tworzyli nowe gospodarstwa, zwiększając w ten sposób przewagę osadnictwa polskiego nad niemieckim. Nowelizacja polegała na dodaniu do starej ustawy o osadnictwie z 25 sierpnia 1876 roku dwóch punktów, z których pierwszy (paragraf 13 a) wprowadzał obowiązek otrzymania urzędowego pozwolenia na budowę domu mieszkalnego (lub przekształcenie budynku gospodarczego w dom), niezależnie od tego, czy jest on położony poza zwartą zabudową wsi, czyli w formie tak zwanej kolonii, czy w terenie zabudowanym, natomiast drugi punkt (paragraf 13 b) wprowadzał wymóg uzyskania takiego pozwolenia od prezydenta rejencji (niem. Regierungspräsident), przy czym wydanie go uzależniono od zgodności z ustawą kolonizacyjną z 1886 roku.