Był postrzegany jako powściągliwy, skromny i cichy, przy tym dowcipny i zawsze w dobrym humorze, ale jednocześnie konsekwentny i niezłomny w obronie wiernych oraz wiary. Jego poświęcenie w pracy w Caritas oraz w organizacjach katolickich studenckich pozwoliły mu zyskać duże zaufanie społeczności. Wierni ludzi przebywać w jego towarzystwie, zwłaszcza ludzie młodzi. lewo|mały|Obok biskupa Kallera, 1938 rok Po wyborach w 1933 roku Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników doszła do władzy też w tym mieście, zaczęło dochodzić do konfliktów władzy z duchownymi. W 1939 był przesłuchiwany przez prokuraturę w Królewcu za antypaństwowe wypowiedzi. Pomimo że postępowanie zakończyło się tylko upomnieniem, był od tego czasu pod obserwacją gestapo. W 1945 roku zakończyło się jego błogosławione, spełnione i szczęśliwe życie kapłańskie. W styczniu 1945 front Armii Czerwonej dotarł do Bartoszyc, kładąc kres jego owocnej posłudze kapłańskiej. Na wielokrotnie ponawiane namowy do opuszczenia Prus Wschodnich ks. Ziegler zawsze odpowiadał niezmiennie, że nie opuści wiernych swojej parafii. 4 lutego 1945 doświadczył wkroczenia wojsk Armii Czerwonej do Bartoszyc. Z wewnętrznego przekonania postanowił pozostać wraz z wiernymi do końca. Jednak błyskawicznie jego losy zaczęły przybierać tragiczny obrót.