Od 1 grudnia 1940 roku należał do Związku Walki Zbrojnej, podczas okupacji udzielał pomocy medycznej żołnierzom AK rannym podczas akcji dywersyjnych. Był członkiem Sanitariatu Okręgu Warszawa Armii Krajowej „Bakcyl” i Batalionu Zaremba-Piorun. W 1942 roku wziął ślub z pielęgniarką Jadwigą z d. Kondracką ps. „Tereska”.

Podczas powstania warszawskiego pełnił funkcję komendanta Szpitala Polowego przy ulicy Wilczej 61. Po upadku powstania, 7 października 1944 roku, został komendantem transportu ewakuacyjnego rannych z Warszawy do szpitala jenieckiego w Zeithain. W szpitalu w Zeithain pełnił funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego.

Podczas pobytu w niewoli zachorował na gruźlicę. Po wyzwoleniu udał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został lekarzem w 31 Kompanii Sanitarnej Polskich Sił Zbrojnych, w 1947 powrócił do Polski i pracował jako ordynator oddziału chirurgii, a następnie, od 1948 roku, dyrektor szpitala w Jaworze. W 1953 roku uzyskał specjalizację II stopnia w chirurgii, a w 1958 roku w zakresie medycyny sportowej. Był działaczem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Polskiego Czerwonego Krzyża, był także współpracownikiem Przeglądu Lekarskiego oraz członkiem Stronnictwa Demokratycznego.