Od samego początku funkcjonowania pensji Jadwiga Sikorska organizowała tajne klasy wyższe, gdzie językiem wykładowym był język polski, oraz − dla uczennic klas legalnych − dodatkowo tajną naukę historii i języka polskiego. Był to okres, w którym nasiliła się akcja rusyfikacji, za którą w latach 1879−1897 odpowiadał kurator Aleksandr Apuchtin. W szkole odbywały się kontrole połączone z rewizjami, podczas których rosyjscy inspektorzy niczego jednak nie wykryli. Był to efekt przygotowania przez Jadwigę Sikorską sprawnego systemu alarmowego dla nauczycieli i uczennic. Co roku sporządzała dwa plany lekcji. Pierwszy był tym oficjalnym, przeznaczonym dla władz rosyjskich, zaś drugi z przeznaczeniem na wewnętrzne potrzeby szkoły. Obejmował on naukę języka polskiego, historii oraz geografii Polski.
Choć Jadwiga Sikorska miała tradycjonalistyczne podejście do nauczania, to w swojej szkole wprowadzała nowe przedmioty. Uczennice uczyły się m.in. dykcji, higieny, wybranych zagadnień prawa, ekonomii i socjologii, kosmografii, krajoznawstwa, a także poznawały anatomię człowieka. Pensja Jadwigi Sikorskiej uznawana była za przodującą placówkę oświatową w Warszawie, o wysokim poziomie nauczania.