Historia Przed II wojną światową teren ten zabudowany był gęstą zabudową pierzejową. Przecięty był ówcześnie dwoma ulicami: nieistniejącym współcześnie odcinkiem ulicy Ofiar Oświęcimskich (Junkernstraße) oraz niezachowanymi Marstallgaße i Zaułkiem Pokutniczym (Altbüßerohle), a od południa ograniczony niesiniejącą dziś ulicą Słodową (Hummerei). Warto także nadmienić, że ulice Oławska (Ohlauer Straße) i Świdnicka (Schweidnitzer Straße) były jednymi z najstarszych ulic Wrocławia i stanowiły jego główne arterie komunikacyjne. We wczesnym etapie rozwoju zabudowy w tym rejonie reprezentacyjna zabudowa była realizowana właśnie wzdłuż tych ulic, a budynki przy ulicy Szewskiej (Schuhbrücke) były tylko dla niej oficynami. Możni mieszczanie mieli również z czasem swoje siedziby wzdłuż dzisiejszej ulicy Ofiar Oświęcimskich, a ówcześnie odrębnej ulicy łączącej ulicą Świdnicką z ulicą Łaciarską (Altbüßerstraße). Od 1824 roku ulica stanowiła jedną całość.