W ramach prac nad koordynacją ataku rankiem 28 października 1956 roku do Damaszku wyleciała delegacja ze sztabu egipskiej armii z samym szefem sztabu gen. Abd al-Hakimem Amirem.
Informacja o wylocie i planie powrotu jeszcze tego samego dnia dotarła do izraelskiego wywiadu wojskowego z ogólnodostępnych źródeł. W tym samym dniu podjęto decyzję o zestrzeleniu samolotu w drodze powrotnej, aby pozbawić egipskie dowództwo szefa sztabu oraz oficerów wyższego szczebla przed atakiem francusko-brytyjsko-izraelskiej koalicji na Egipt. Wobec tego wszystkie obsługi izraelskich radarów postawiono w stan gotowości w celu wykrycia wracającego samolotu Ił-14.
28 października Izrael posiadał wyłącznie trzy myśliwce Gloster Meteor NF.13, w tym tylko jeden, o numerze bocznym 52 ze 119. Eskadry Sił Powietrznych Izraela, był gotowy do lotu. Jego pilotem był Jo’asz Cidon, a nawigatorem Eljasziw Brosz. Posiadana przez Izrael wersja Meteora posiadała zamontowany w dziobie radar Westinghouse AN/APS-21, a działka kal. 20 mm przeniesiono do skrzydeł, co zmniejszało zasięg ognia. Radar ten, po wcześniejszym skalibrowaniu, pozwalał na wykrycie celu z odległości 28 km, ale pod warunkiem, że myśliwiec leciał na podobnej wysokości, na której znajduje się cel.