Konstrukcja miała składaną belkę ogonową oraz wirnik główny, ułatwiało to hangarowanie na pokładach okrętów. Napęd stanowił jeden silnik turbowałowy Rolls-Royce Nimbus 103 o mocy 710 KM. Podobnie jak w przypadku Scouta, silnik nie był zabudowany wewnątrz kadłuba.
Wasp mógł zabierać dwie torpedy Mark 44 lub jedną Mark 46. Alternatywnym uzbrojeniem były (maksymalnie dwie) bomby głębinowe. Śmigłowiec mógł też być uzbrojony w pociski rakietowe: cztery Nord SS.11 lub dwa SS.12. Wasp w odróżnieniu od cięższych Westland Wessex, nie dysponował własnym sonarem. Realizując zadania ZOP, załogi Waspów musiały więc współpracować z okrętami i innymi śmigłowcami.
Użytkownicy thumb|Nowozelandzki Westland Wasp na pokładzie amerykańskiego niszczyciela USS „Hewitt” (1978) thumb|Holenderski Wasp (1967)
Marinha do Brasil – W latach sześćdziesiątych pozyskano cztery fabrycznie nowe maszyny, a w 1977 roku dokupiono siedem używanych z zasobów Royal Navy. Śmigłowce wycofano w 1991 roku.
Tentara Nasional Indonesia Angkatan Laut – W 1981 roku zakupiono dziesięć ex-holenderskich Waspów. Maszyny dostarczono w latach 1981–1982 i wycofano w 1998 roku.
Tentera Laut Diraja Malaysia – W 1987 roku pozyskano dwanaście używanych śmigłowców z zasobów Royal Navy.