W październiku 1937 r. (w trakcie wielkiej czystki, która objęła także organy służb wywiadowczych) została wezwana do Moskwy i 31 grudnia 1937 r. aresztowana. 3 kwietnia 1939 r. została skazana na osiem lat łagrów. Trafiła do obozu w Workucie, następnie do łagrów w Kazachstanie. Zwolniona w 1946 r., w 1949 r. została aresztowana ponownie i skazana w 1950 r. na 15 lat łagrów. W 1955 r. zwolniona i zrehabilitowana. Otto Kuusinen, który jeszcze w 1935 r. związał się ze studentką Mariną Amiragową, nie zrobił nic, by pomóc swojej żonie. Aino Kuusinen po zwolnieniu nigdy nie spotkała się z mężem, przybyła jedynie na jego pogrzeb w 1964 r. Dopiero po śmierci Kuusinena otrzymała zgodę na wyjazd z ZSRR i odwiedzenie rodziny w Finlandii. Pozostała na Zachodzie.

Autorka wydanych pośmiertnie wspomnień, opublikowanych w 1972 r. w RFN i w Finlandii. Po polsku jej wspomnienia ukazały się w drugim obiegu, pt. Pierścienie przeznaczenia. W Rosji tekst Kuusinen wydano dopiero w 1991 r., po upadku ZSRR.

Jej brat, , był deputowanym do fińskiego parlamentu z ramienia Socjaldemokratycznej Partii Finlandii.

Przypisy

Kategoria:Działacze Międzynarodówki Komunistycznej Kategoria:Fińscy komuniści Kategoria:GRU Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Radzieccy szpiedzy Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów