Wacław Jerzy Michnowski (ur. 28 września 1897 w Parszowie, zm. po 1939) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 28 września 1897 (1896) w Parszowie, w ówczesnym powiecie iłżeckim guberni radomskiej, w rodzinie Józefa i Rozalii.. Przed I wojną światową mieszkał w Suchedniowie, ale uczęszczał do gimnazjum w Kielcach.

W wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku piechoty, w którym został mianowany plutonowym. W następnym roku został przeniesiony do 1. kompanii I batalionu 4 pułku piechoty. 31 lipca został ranny, a 16 września 1915 przebywał w Szpitalu Rezerwowym nr 1 w Wiedniu. Później przebywał w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. 26 października 1915, po orzeczeniu niezdolności do służby liniowej, został skierowany do Centralnego Biura Werbunkowego w Piotrkowie. Służył w placówkach werbunkowych w Puławach (listopad 1915 – 13 lipca 1916), Radomiu (18 lipca – 27 października 1916) i Pińczowie (4 listopada 1916 – styczeń 1917). W czerwcu był 1917 wykazany w spisie uczestników 4. Kursu Wyszkolenia, w stopniu młodszego sierżanta.