W południowej części Hexental, tj. na wschodnich stokach Ölbergu, i w dolinie Alental natrafiono na ślady bytności ludzi (neandertalczyków) sprzed co najmniej 130 tys. lat (paleolit dolny). W starszej epoce kamienia, nawet w okresie nasilenia zlodowaceń, Hexental była wolna od lodu i pokryta tundrą, co umożliwiało egzystencję grup zbieracko-łowieckich, które czasowo znajdowały schronienie w wapiennych grotach na Ölbergu. Homo sapiens neanderthalensis był do trudnego klimatu dobrze przystosowany. Materialne ślady jego kultury (skrobaki, pięściaki, odłupki i in.) znaleziono w dolinie Alental (obecnie urobiony obszar kamieniołomu) razem ze znaleziskami resztek zwierzęcych – mamutów i nosorożców; pozwoliło to na datowanie tych znalezisk na przedział 160–110 tys. lat temu (paleolit środkowy). Niedookreślony pozostaje okres przed ok. 35 tys. lat, w którym neandertalczycy zostali wyparci przez napływających z Afryki Homines sapiens sapiens. Najstarsze narzędzia krzemienne (właściwe człowiekowi współczesnemu, a różniące się od wyrobów neandertalczyków), znalezione w obrębie grot na Ölbergu, pochodzą z epoki magdaleńskiej i datowane są na okres sprzed 18 – 15,5 tys. lat (paleolit górny).