jego żona Marija towarzyszyła mu dobrowolnie), represje nowego cara Mikołaja I wobec buntowników. W 1827 r. wstrząsem była dla niej śmierć 22-letniego poety Dmitrija Wieniewitinowa, nieszczęśliwie w niej zakochanego. Porzucenie prawosławia było w ówczesnej Rosji nielegalne, jednak popularność i wpływy Wołkońskiej sprawiły, że nie spotkały jej żadne sankcje. Car Mikołaj I próbował jedynie przekonać ją do zmiany decyzji, wysyłając do jej domu prawosławnego duchownego. Według rosyjskiej badaczki Nadieżdy Gorodieckiej w latach 20. Wołkońska nadal jedynie otwarcie sympatyzowała z katolicyzmem, natomiast oficjalnej konwersji dokonała dopiero w 1833 r., gdy żyła już na stałe we WłoszechB. Mucha, W kręgu „przyjaciół Moskali”. Adam Mickiewicz i księżna Zinaida Wołkońska, „Pamiętnik Literacki”, LXXXIV, 1993, z. 1, s. 179. ISSN 0031-0514..
W 1828 r. Wołkońska, nieszczęśliwa w małżeństwie, nawiązała romans z hrabią Alessandro Riccim – włoskim poetą i kompozytorem, mężem rosyjskiej śpiewaczki Jekatieriny ŁuninyB. Mucha, W kręgu „przyjaciół Moskali”. Adam Mickiewicz i księżna Zinaida Wołkońska, „Pamiętnik Literacki”, LXXXIV, 1993, z. 1, s. 175. ISSN 0031-0514..