Walczył we wschodniej części kraju, był ranny w bitwie o Pogradec, od września 1944 brał udział w bitwie o Tiranę.
Po zdobyciu władzy przez komunistów Vincani otrzymał awans na stopień generała majora i dowództwo dywizji stacjonującej w Peshkopii. Wkrótce potem został wysłany na studia do Akademii Sztabu Generalnego Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju objął stanowisko zastępcy szefa sztabu generalnego, a w 1956 objął stanowisko dowódcy obrony wybrzeża. W 1958 aresztowany i zdegradowany, a następnie zmuszony do pracy przy osuszaniu bagien w okolicach Fieru. W 1982 został uznany za wroga ludu. skazany na rok więzienia, a następnie internowany w okolicach Gramshu. Po upadku komunizmu działał w organizacjach kombatanckich – był inicjatorem powstania Zjednoczonej Organizacji Weteranów Armii Wyzwolenia Narodowego. Zmarł w Tiranie.
Był żonaty (żona Mamika). Pośmiertnie odznaczony orderem Nderi i Kombit (Honor Narodu). Imię Vinçaniego nosi jedna z ulic w Korczy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w