W węższym znaczeniu dyskryminacja rowerzystów oznacza rozwiązania, w których rowerzysta ponosi dodatkowy koszt organizacji ruchu niedotyczący kierowców samochodów: musi zsiąść z roweru, prowadzić go, przenosić po schodach, korzystać z gorszej nawierzchni, znosić przerwy w ciągłości trasy albo omijać przeszkody na infrastrukturze przeznaczonej formalnie dla rowerów. W szerszym znaczeniu pojęcie obejmuje także stygmatyzację rowerzystów jako grupy, przedstawianie ich jako użytkowników mniej uprawnionych do przestrzeni ulicznej oraz założenie, że domyślnym użytkownikiem drogi jest kierowca samochodu.
Zakres pojęcia mały|Schemat krytykujący projektowanie ulic podporządkowane ruchowi samochodowemu, które utrudnia lub uniemożliwia jazdę rowerem. Pojęcie dyskryminacji rowerzystów jest używane na styku kilku obszarów: polityki transportowej, projektowania ulic, bezpieczeństwa ruchu drogowego, socjologii mobilności, prawa i publicystyki miejskiej. W ujęciu infrastrukturalnym dotyczy sytuacji, w których drogi dla rowerów, pasy ruchu dla rowerów, przejazdy dla rowerów, parkingi rowerowe lub rozwiązania przy robotach drogowych mają niższy standard ciągłości, bezpieczeństwa, nawierzchni, utrzymania albo dostępności niż równoległa infrastruktura dla samochodów.