Stanisław Nowicki (ur. 25 marca 1890 w Telechanach, zm. po 10 czerwca 1933) – polski rolnik, porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 marca 1890 w Telechanach, ówczesnym miasteczku powiatu pińskiego guberni mińskiej, w rodzinie Józefa, dzierżawcy majątku ziemskiego, i (..)ifalii z Dworakowskich. Ukończył sześć klas szkoły realnej w Wilnie i szkołę rolniczą w Pskowie.
W latach 1914–1918 służył w armii rosyjskiej. W 1915, po ukończeniu szkoły oficerskiej artylerii w Odessie, został przydzielony do artylerii fortecznej w Brześciu, a po wycofaniu z twierdzy brzeskiej, do 4 pułku artylerii oblężniczej () na stanowisko dowódcy 24 baterii. Walczył przeciwko Niemcom pod Rygą, został kontuzjowany i przez trzy tygodnie leczył się w szpitalu w Pskowie. Później został przeniesiony do nowo sformowanego dywizjonu artylerii ciężkiej w Kazaniu na stanowisko dowódcy 16 baterii. W 1918 opuścił armię rosyjską i wyjechał do Brześcia. Przyjął posadę administratora majątku Ruda Książęca należącego do spadkobierców księżnej Marii Łyszczyńskiej Trojekurowej.