W 1884 r. państwo stało się niemieckim protektoratem, a w 1890 r. weszło w skład Niemieckiej Afryki Wschodniej. W 1916 r. Burundi i Rwanda zostały włączone do Konga Belgijskiego. W 1923 r. Belgia otrzymała od Ligi Narodów mandat nad Ruandą-Urundi. W 1960 r. państwo otrzymało autonomię, której skutkiem była niepodległość kraju jako monarchia konstytucyjna ustanowiona przez króla Mwambutsę IV, ogłoszona 1 lipca 1962 r. Królestwo Burundi charakteryzowało się hierarchiczną władzą polityczną oraz dopływową wymianą gospodarczą. Na czele arystokracji zwanej ganwa znajdował się król o tytule mwami, który posiadał większość ziemi. Od lokalnych rolników i pasterzy wymagał daniny lub płacenia podatków. W lipcu 1966 r. mwami Mwambutsa IV został zdetronizowany przez swego syna, Ntare V. Monarchia została obalona w 1966 r. przez Michela Micombero.

Od pierwszej połowy XIX wieku rolę stolicy pełniła Gitega, gdzie znajdowała się rezydencja królewska. Ośrodkiem administracyjnym w okresie kolonialnym została Bużumbura (ówcześnie Usumbura), którą ustanowiono też stolicą kraju po uzyskaniu niepodległości w 1962 r.

Przypisy

Kategoria:Historia Burundi Burundi