Wabi Wabi to estetyczna i moralna zasada opowiadająca się za spokojnym życiem wolnym od ziemskich trosk. Wywodzi się od średniowiecznej tradycji eremitów, podkreślającej prosty, surowy typ piękna i pogodny, transcendentalny nastrój. Jest to centralna koncepcja w estetyce ceremonii herbacianej, widoczna również w niektórych: waka (yamato-uta), renga (wczesna forma poezji, wersy wiązane, forma poematu łańcuchowego) i haiku.
Słowo wabi wywodzi się od czasownika wabu/wabiru (pokutować, tęsknić w samotności) i przymiotnika wabishii (samotny, lichy, niewygodny, smutny). W przeszłości odnosiło się do człowieka, który popadł w niekorzystną sytuację, a także do trudnych, skromnych, surowych warunków życia w samotności.
Jednakże ascetyczni intelektualiści z okresów Kamakura (1185–1333) i Muromachi-Ashikaga (1333–1573) rozwinęli tę zasadę w pozytywną koncepcję, czyniąc ubóstwo i samotność synonimami wyzwolenia od materialnych i emocjonalnych zmartwień oraz zmieniając brak widocznego piękna w nowe i wyższe piękno.