Wykorzystuje się odruch orientacyjny, a także pozycje oczu do zlokalizowania, zidentyfikowania, przepracowania i uwolnienia śladów pamięciowych trudnych, nieprzyjemnych lub traumatycznych doświadczeń, najczęściej ulokowanych poza świadomością. Terapeuta szuka pozycji oczu, doprowadzającej do źródeł traumy, znajdujących się w głębokich (podkorowych) częściach mózgu. W ramach metody przyjmuje się, że poprzez siatkówkę oka istnieje dostęp do śródmózgowia, a kierunek patrzenia pacjenta wpływa na jego samopoczucie.
Sesja prowadzona jest w taki sposób, by terapeuta odnalazł odpowiednią pozycję oka pacjenta (ang. brainspot), co ma spowodować reakcję psychofizyczną na traumatyczne wspomnienie. Podczas badania odtwarzana jest przez słuchawki muzyka bilateralna. W części przypadków interwencja psychoterapeutyczna ogranicza się do skupienia uwagi pacjenta na jego ciele (według Granda jest to związek relacyjny pomiędzy mózgiem i ciałem). Na potrzeby terapii jej twórca wymyślił tzw. ramę podwójnego dostrojenia (relacyjnego i neurobiologicznego).