Na powierzchni tarczki obecne jest punktowanie. Pokrywy są nie krótsze od przedplecza, ku tyłowi nierozszerzone, brunatno ubarwione, trochę jaśniejsze od głowy i przedplecza. Odnóża są brunatnożółte z goleniami tylnej, a czasem także środkowej pary na wewnętrznych brzegach czarnymi z metalicznym połyskiem. Odwłok jest smolistobrunatny. Na przedzie trzech pierwszych tergitów odwłoka nie występują szarobrunatne plamki.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po niskie położenia górskie. Zasiedla wilgotne łąki, torfowiska, wrzosowiska, zarośnięte wydmy, bory sosnowe i młodniki sosnowe. Bytuje w suchej i wilgotnej ściółce, wśród mchów, pod krzewinkami i w gnijącej materii roślinnej.
Gatunek holarktyczny. Podgatunek Q. b. islandicus jest endemitem Islandii. Podgatunek nominatywny w Palearktyce znany jest z Wysp Owczych, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Hiszpanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Grecji, Cypru, Turcji, europejskiej i syberyjskiej części Rosji, Japonii, Algierii