Po dwóch miesiącach obrony Preszów skapitulował.
thumb|left|Miejsce egzekucji (rynek w Preszowie)
Po zdobyciu miasta powstańcy i mieszczanie mieli otrzymać amnestię i zachować przywileje, jednak wkrótce oskarżono ich o przekazywanie zaopatrzenia i szpiegostwo na rzecz hrabiny Heleny Zrinskiej (żony Thökölya) w oblężonym Mukaczewie. Według innych źródeł, preszowska szlachta miała być ostatecznie sądzona za uczestnictwo w powstaniu Thökölya mimo obietnicy amnestii, lub preszowscy mieszczanie wzajemnie fałszywie oskarżali się o knucie nowego spisku już po zajęciu miasta przez Austriaków, licząc na uniknięcie kary albo pozbycie się lokalnych wrogów i rywali.
W lutym 1687 zaczął działać doraźny sąd pod przewodnictwem neapolitańskiego generała Antonia Caraffy. 5 marca stracono preszowskich senatorów i szlachciców: Žigmunda Zimmermanna, Andreja Kecera (Kecsera lub Keczera), Gašpara Rauschera i Františka Baraňa. Do 16 września Caraffa (mimo wcześniejszych przypuszczeń historyków, że pełnił zarówno rolę sędziego i oskarżyciela, tym drugim miał być László Szentiványi) skazał na śmierć 24 preszowskich mieszczan, powstańców i innych osób oskarżonych o spiskowanie, a ponad 300 skonfiskował majątki. Skazańców zabijano przez obcinanie kończyn i głów na preszowskim rynku, między kościołem św.