Uderzenia piorunów doprowadziły do pożarów wieży w 1584 i 1637, po których została ona naprawiona (zmieniono wówczas wygląd jej górnej części). Po uderzeniu pioruna w 1867, udało się zapobiec rozprzestrzenianiu się pożaru na nawę. W tym samym roku wieża otrzymała kształt, który do dziś definiuje panoramę miejską Bad Freienwalde.
W 1998 górna część wieży była remontowana. W czerwcu 2001 na szczycie wieży przywrócono ośmiometrowe zwieńczenie. W 2007 przeprowadzono badania archeologiczne świątyni pod kierownictwem Dirka Schumanna.
Architektura Obiekt jest budowlą późnogotycką, murowaną, ceglaną, z elementami konstrukcji wcześniejszej z kamienia polnego (ściany północna i zachodnia).
Wyposażenie Wnętrze ma jednolite renesansowe wyposażenie pochodzące z około 1623. Prezbiterium jest oddzielone od nawy ostrołukowym łukiem tęczowym. Sklepienie krzyżowe nawy znacznie różni się od prezbiterium konstrukcją i malaturą. Na północnej ścianie znajdują się pozostałości dawnych malowideł ściennych, które prawdopodobnie pokrywały dawniej całe wnętrze. thumb|left|240px|Obraz Caspara von Uchtenhagena w trumnie Ołtarz pochodzi z 1623 i jest czterokondygnacyjnym dziełem w późnego renesansu. W niszach znajdują się figury Ewangelistów (świętych Marka i Jana), a nad nimi Mateusza i Łukasza, jak również Piotra i Pawła.