Do ważniejszych zrealizowanych założeń tego planu należała budowa kolonii urzędniczej, a za najkorzystniejszą lokalizację na nowe osiedle wskazano tereny na południu Katowic.

Pomysłodawcą, a także głównym inwestorem kolonii, był Urząd Wojewódzki Śląski. Teren pod budowę kolonii o powierzchni 20 ha został sprzedany 3 lutego 1930 roku przez Dyrekcję Kopalń Księcia Pszczyńskiego za kwotę 1,25 mln ówczesnych złotych na mocy uchwały Śląskiej Rady Wojewódzkiej z 1929 roku. Następnie opracowano plan parcelacji gruntu wraz ze szczególnym uwzględnieniem przebiegu ulic i podziałem terenu na poszczególne działki budowlane.

Z powodu światowego kryzysu gospodarczego opóźniły się prace przy budowie kolonii, a wojewoda śląski Michał Grażyński próbował zaciągnąć kredyty na ten cel w Szwajcarii. Pierwsza próba zakończyła się niepowodzeniem. Starania o przyznanie nowych środków trwały kilka lat i dopiero w styczniu 1933 roku pozytywnie rozpatrzono wniosek o przyznanie pożyczki z funduszu dla bezrobotnych. Udzieliło jej Ministerstwo Opieki Społecznej z przeznaczeniem na wypłaty dla robotników budujących drogi w kolonii.