Prowadziła salon, w którym przyjmowała Polaków i Polki przebywających w Rosji.
W 1881, po śmierci młodszej siostry Zofii, została wyznaczona na opiekunkę jej dzieci: Heleny, Michała i Dymitra. Wróciła do Wilna, a potem wyjechała do Warszawy. W 1894 Kirkorowa została, wraz z siostrzeńcami, aresztowana za działalność niepodległościową i zesłana na Syberię. Przebywała w Samarze. Po jakimś czasie wróciła do kraju. Przebywając w Wilnie, Petersburgu, Warszawie, Londynie i we Francji, gromadziła ryciny i rysunki, tworząc pamiątkowe albumy.
W 1908 mieszkała w Nowym Sączu.
W spisach weteranek i weteranów powstania styczniowego była określana jako Celina Kirkorowa. W 1930 została odznaczona Krzyżem Niepodległości. Znalazła się w grupie weteranów Powstania Narodowego 1863 r., a wyróżnienie przyznano za pracę w dziele odzyskania Niepodległości.
Pochowano ją na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Przypisy
Kategoria:Kobiety – powstańcy styczniowi Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1931 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Weterani powstania styczniowego w II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy styczniowi odznaczeni Krzyżem Niepodległości