Emigracja powinna powołać, na początek w Galicji i w Poznańskiem, całkowicie niepolityczne i najlepiej posiadające przyzwolenie rządu, Towarzystwa Przyjaciół Pracy, złożone z właścicieli specjalnie w różnych kierunkach uzdolnionych, którzy by co pół roku ogłaszali konkursy w przedmiotach przygotowania różnych podręczników praktycznych z zakresu budownictwa, ogrodnictwa, botaniki etc., napisanych prostym ludowym językiem. Rozwój poezji ludowej w ostatnich latach uczynił możliwym zrozumienie takich prac przez lud. W ten sposób zatrudni się i zwiąże inteligencję, z której rekrutuje się młoda emigracja. W ten sposób Emigracja zejdzie ze stanowiska, świętego lecz niewieściego, sióstr szarych w szpitalu narodowym, a stanie na stanowisku lekarzy, jakim był i sam Zbawiciel.
Wreszcie Emigracja stworzy wewnętrzne Towarzystwo Cenzorów, rodzaj jury, który wychodząc z założenia, że ojczyzna jest zbiorowym obowiązkiem, który może być realizowany na dwóch wskazanych wyżej drogach, podda badaniu każdego przybywającego na emigrację. Jeśli jury stwierdzi, że nowo przybyły zeszedł ze swej drogi, odsunie go od udziału w Kapitule-Obowiązującego-Miłosierdzia, ale od Emigracji moralnie odsunąć się go nie waży.