Jarosław Garliński (ur. 2 grudnia 1889 w Jekaterynosławiu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, adwokat i notariusz, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 2 grudnia 1889 w Jekaterynosławiu, ówczesnej stolicy guberni jekaterynosławskiej, w rodzinie Józefa i Ludmiły z Choroszewskich. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Kijowskiego. W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Polskiej Misji Wojskowej na Wschodzie. W 1920 pełnił służbę na stanowisku oficera śledczego sądu polowego 13 Dywizji Piechoty, a w następnym roku w X Brygadzie Jazdy. Później został przeniesiony do 5 pułku ułanów w Ostrołęce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 168. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). Od 1 kwietnia 1924 do 1 grudnia 1924 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego na stanowisku referenta Referatu Organizacyjnego Wydziału I. 30 września 1924 ogłoszono jego przydział do macierzystego oddziału w Ostrołęce, lecz „do pułku nie odszedł, gdyż otrzymał pięciomiesięczny urlop bez poborów”. Z dniem 15 listopada 1925 został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 24 miesięcy. W 1927 został wpisany na listę adwokatów w Okręgu Izby Adwokackiej w Poznaniu z miejscem zamieszkania w Ostrowie Wielkopolskim..