Szczególnie lubił Wilno i Lwów, które określał jako centra zachodniej cywilizacji w Europie Wschodniej.
Po wybuchu wojny Super wyjechał do Rumunii, gdzie założył w Bukareszcie Amerykańską Komisję Pomocy Polakom (AKPP), która współpracowała z YMCA. AKPP służyła do zbierania pieniędzy na rzecz polskich uchodźców, także na Węgrzech. AKPP pomagała również internowanym polskim żołnierzom, dostarczając im żywność, lekarstwa, cywilne ubrania, czy ułatwiając ucieczkę. W siedzibie Komisji funkcjonował zakonspirowany punkt werbunkowy. Ochotnicy trafiali do utworzonego z inicjatywy Supera obozu junackiego w , skąd następnie wysyłano ich do polskich jednostek we Francji. Sam Super wyjechał do Francji w lutym 1940 roku, gdzie komórki YMCA pod jego kierownictwem dalej wspierały rozwój i szkolenie polskich żołnierzy.
Po upadku Francji powrócił przez Portugalię do Stanów Zjednoczonych. Został tam dyrektorem generalnym YMCA na Polskę. Pozwoliło mu to na rozszerzenie skali pomocy – YMCA m.in. otwierała świetlice, stołówki, organizowała zakwaterowanie dla uchodźców z Polski. Super publikował również artykuły na temat polskiego wysiłku zbrojnego i sytuacji w okupowanej Polsce.