Nie doczekał się już odpowiedzi redakcyjnej, choć jak donosił poecie jeden z jego wielkopolskich korespondentów, być może Seweryn Mielżyński, wszystkie jego listy stały się powodem rozlicznych uwag i gospodarskich rozbiorów, a niektórzy czytelnicy uważali pewne ich ustępy za ślinę w oczy.
Treść
List I Na wstępie Norwid chwali Dziennik, że drukuje nie tylko to, co obchodzi publiczność, ale i to, co winno ją obchodzić. Skupia się na dniu dzisiejszym podczas, gdy wiele dzienników ma jak bóg Janus tylko dwa oblicza, jedno obrócone w przyszłość o twarzy proroczej, drugie w przeszłość o pokutniczej lub jałowo-archeologicznej. Tematem swego listu chce Norwid uczynić nędzę i brak uznania dla młodej polskiej emigracji, dla której gościnność wyczerpała się nim ta zdążyła nauczyć się obcego języka i znaleźć pracę. Spotyka ją naganna obojętność, która popycha jej członków do samobójstw i nie pozwala na podjęcie innych inicjatyw.