W 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do PZPR. Po demobilizacji w 1946 został dziennikarzem, początkowo jako redaktor naczelny w „Głosie Robotniczym” (1946–1949) w Łodzi, następnie jako redaktor naczelny w „Głosie Wybrzeża” (1950–1952) w Gdańsku. W 1952 przeniósł się do Zielonej Góry, gdzie został twórcą i pierwszym redaktorem naczelnym (1952–1956) „Gazety Zielonogórskiej”. Od 1953 pracował w „Głosie Pracy”. W 1962 ukończył studia w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie, a w 1966 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w oparciu o rozprawę pt. Praca przymusowa jeńców w Niemczech w latach II wojny światowej, napisaną pod opieką naukową Jana Wąsickiego. W 1976 podjął pracę w „Gazecie Lubuskiej” (dawniej „Gazeta Zielonogórska”).

Lemiesz publikował książki historyczne związane z dziejami ziemi lubuskiej podczas II wojny światowej. Ponadto publikował artykuły w zielonogórskich czasopismach naukowych, ale także w popularnych tygodnikach ogólnopolskich i na łamach „Gazety Zielonogórskiej”. Był także wielokrotnie prezesem zielonogórskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a także prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego (1962–1968).