A bez nich nadzieja zmienia się w zwykłe ludzkie spodziewanie, które nie potrafi uniewinnić ani kroków butnych, ani bezczynności. mały|Zabójstwo Rossiego. Po wyjeździe papieża obywatele nie uniewinnili się jeszcze niczym, ale twierdzą przynajmniej, że zachowany w mieście porządek świadczy o tym, że gwałt był słusznym. Tymczasem rzymski porządek utrzymuje się siłą tradycji, jest on prawie nieporządny, ale jest w stanie wytrzymać napór kilkutysięcznego tłumu. Faktem jest, że gdzie indziej tak słabe środki doprowadziłyby do wyuzdanej samowoli. To jednak za mało by wytrzeć krew ministra Rossiego ze schodów budynku parlamentu. Zasztyletowanie człowieka, który idzie usprawiedliwić się przed sądem jest niesłychaną zbrodnią. Wieczorem śpiewano pod oknami wdowy pieśń o trzecim Brutusie. Nie ma nic smutniejszego niż wywoływanie duchów przeszłości, by ukryć obecną nędzę. Kto szanuje ojców wielkich pamięć, niech będzie dobrym synem. Co do pana Rossi, to przebywając długo na wygnaniu, zatracił zewnętrzny akcent narodowy, który w chwilach drażliwych staje się cnotą obywatelską. O niewdzięczności jakiej doznał Ojciec święty, autor rozwodzić się nie zamierza, bo człowiek wielkiego serca nie może minąć się z Kalwarią.