Pod kościołem znajdowało się pięć krypt. Członkowie domu sapieżyńskiego chowani byli w krypcie środkowej po stronie południowej, pod kaplicą św. Brunona, na której ścianach powieszono malowane na blasze portrety fundatorów, Kazimierza Leona Sapiehy i jego żony Teodory z Tarnowskich. Zapewne to właśnie ich udane kopie na płótnie, które znajdowały się na ścianie prezbiterium, wykonał w 1775 roku Wincenty Charliński, miejscowy laik kartuz, „udoskonalony w swej sztuce we Włoszech”. Do czasów kasaty boczne ołtarze zdobiło dwanaście obrazów jego pędzla. Dzieł malarskich było w kartuzji znacznie więcej – poza ołtarzami, na ścianach kościoła wisiały kolejne 43 obrazy, zaś kapitularz i korytarze klasztorne zdobiło ponad 150 płócien, a między nimi kilkanaście portretów Sapiehów.
W założeniu bereskim odnaleźć można właściwie wszystkie składowe architektury wymaganej przez statuty zakonne. Kościół i krużganek z wirydarzem z dużą studnią pośrodku i wydzielonym cmentarzem znajdowały się w tej samej osi, rzędy kaplic wzbogacały bryłę świątyni, przy tzw. „bramie” ustawiono dwa boczne ołtarze, a apsydialnie zamknięty kapitularz był również wykorzystywany jako kaplica. Zgodna z wymogami reguły była dostawiona do prezbiterium wieża zegarowa, kilka rodzajów ogrodów i bastejowe mury obronne z fosą.