Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 Beck wyjechał do Lwowa, skąd deportowano go do łagrów w Kazachstanie. Tam wstąpił do armii gen. Andresa, jednak w wyniku zachorowania na tyfus nie został ewakuowany do Iranu. Następnie został żołnierzem armii Berlinga. Był oficerem politycznym stacjonującej w Lublinie 3. Dywizji Pomorskiej Ludowego Wojska Polskiego, redagował gazetę frontową „Zwyciężymy”. W Lublinie także osiadł i został redaktorem, a następnie, w drugiej połowie 1945 redaktorem naczelnym „Gazety Lubelskiej”. W 1947 zamieszkał w Łodzi, gdzie kontynuował pracę dziennikarską, będąc kierownikiem działu ekonomicznego „Dziennika Łódzkiego” oraz publikując recenzje teatralne oraz publikując materiały kulturalne oraz wykładał ekonomię w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Z czasem został redaktorem naczelnym „Dziennika Łódzkiego”. Był również założycielem i redaktorem naczelnym pisma satyrycznego „Karuzela”, które prowadził do 1966.
Życie prywatne Jego żoną była Irena Beck (ur. 1924) – dziennikarka, z którą miał dwóch synów: Juliana i Andrzeja – także dziennikarzy. Pochowany został na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (Kwatera: XIII, Rząd: 5, Grób: 3).