Dzięki sukcesowi Oshin i wielu innym programom telewizyjnym Japonia z powodzeniem ustanowiła ideę „Cool Japan” jako metody ustalania i poprawy kulturowego postrzegania kraju.
W artykule z 2002 roku w Foreign Policy, zatytułowanym „Japan's Gross National Cool”, Douglas McGray napisał o Japonii jako „odnawiającym się supermocarstwie”, gdy jej wpływy kulturowe rozszerzyły się na arenie międzynarodowej, pomimo problemów gospodarczych i politycznych „straconej dekady”. Badając kulturę młodzieżową i rolę j-popu, mangi, anime, gier wideo, mody, filmu, elektroniki użytkowej, architektury, kuchni i zjawisk związanych z kawaii („słodkością”), takich jak Hello Kitty, McGray podkreślił znaczący kulturowy soft power Japonii, stawiając pytanie o to, jakie przesłanie może przekazać ten kraj. Argumentował również, że recesja w Japonii mogła nawet wzmocnić jej narodowy spokój, ze względu na częściowe zdyskredytowanie dawnych sztywnych hierarchii społecznych i ścieżek kariery w dużych firmach.