Giovanni de Torres (ur. 1605 w Rzymie, zm. we wrześniu 1662) – włoski duchowny rzymskokatolicki pochodzenia hiszpańskiego, dyplomata papieski, nuncjusz apostolski w Polsce, arcybiskup Salerno.

Biografia Młodość i prezbiteriat Syn Ludovica, mieszkającego w Rzymie szlachcica pochodzenia hiszpańskiego i Marii z domu Cenci. Jego stryjem był Cosimo de Torres, późniejszy kardynał. Studiował na uniwersytetach w Perugii i w Bolonii, kończąc edukację z tytułem doktora obojga praw.

Po studiach powrócił do Rzymu, gdzie pracował jako primicerius, a od 1630 jako referendarz Obojga Sygnatur. Następnie został wikariuszem swojego stryja kard. Cosimo de Torresa, który w 1634 został arcybiskupem Monreale. Od 1639 zarządzał arcybiskupstwem pod nieobecność stryja, który wyjechał na leczenie do Rzymu.

30 stycznia 1645 papież Innocenty X mianował go arcybiskupem in partibus infidelium hadrianopolitańskim. 19 lutego 1645 przyjął sakrę biskupią z rąk kard. Gasparego Mattei. Współkonsekratorami byli biskup krakowski Piotr Gembicki oraz biskup Aversy Carlo Carafa della Spina CR.