Nie było pół drogi”.
Rosé zmarła w obozie w wieku 37 lat, prawdopodobnie w wyniku zatrucia pokarmowego alkoholem metylowym. Podczas choroby Josef Mengele podpisał zlecenie na nakłucie lędźwiowe u Rosé.
W skład orkiestry wchodziło kilka profesjonalnych muzyczek: wiolonczelistka Anita Lasker-Wallfisch i śpiewaczka oraz pianistka Fania Fénelon, które napisały wspomnienia z działalności w orkiestrze, oraz Claire Monis i Hélène Rounder-Diatkin. Autobiografia Fénelon pt. Sursis pour l’orchestre została zekranizowana filmem Playing for Time według scenariusza Arthura Millera. Kobiety, które ocalały z Auschwitz-Birkenau jako członkinie orkiestry, potępiły tę produkcję jako wprowadzającą w błąd i zawierającą niedorzeczne zniekształcenia prawdy.
Losy rodziny Ojciec Almy, Arnold Rosé, zmarł w Anglii w 1946 roku. Jej brat, Alfred Rosé i jego żona Maria Schmutzer Rosé, uciekli z Niemiec w 1938 roku osiedlając się w Cincinnati w stanie Ohio, a pod koniec lat czterdziestych XX wieku przeprowadzili się do London w Ontario w Kanadzie, po zaangażowaniu Alfreda do zorganizowania letnich warsztatów operowych, na zaproszenie Harveya Robba.