Choć większość jego łupów stanowiły statki brytyjskie, znalazły się wśród nich także jednostki pod banderą duńską, portugalską i amerykańską. Do jego największych sukcesów należało zdobycie uzbrojonych statków handlowych (tzw. East Indiaman) – 26-działowego „” (1796) i 38-działowego „” (1800). Surcouf dowodził m.in. 18-działowymi „Clarisse” (1798) i „” (1800).

Po powrocie do Francji z pierwszej serii wypraw korsarskich, osiadł tam i ożenił się w 1801 roku. Zyski z działalności korsarskiej zainwestował we flotę 4–5 statków, które jako armator uzbrajał i wynajmował innym korsarzom, prowadzącym działalność antybrytyjską. Po upadku I Cesarstwa Francuskiego (1815) zainwestował we flotę kilkunastu statków towarowych i rybackich. W 1815 roku oraz w latach 1823–1826 zaangażowany był w transatlantycki handel niewolnikami, wówczas już zdelegalizowany na terenie Francji i jej kolonii. Stał się jednym z najzamożniejszych właścicieli statków we Francji.

W 1804 roku za swoje dokonania mianowany został kawalerem Legii Honorowej. Rok wcześniej odmówił propozycji wstąpienia do marynarki wojennej. Zyskał przydomek „króla korsarzy” ().