Pod względem petrograficznym tutejsze porfiry należą głównie do andezytów, część zalicza się do ryodacytów i trachyandezytów, a ponieważ zarówno fenokryształy, jak i minerały ciasta skalnego są wtórnie przeobrażone w facji zieleńcowej, to określa się je jako metaandezyty i metadacyty. Porfiry na Mons Porphyrites mają miąższość 30 – 50 m, zalegają poziomo, a ich złoże ma długość do 1 km. Wychodnie znajdują się wysoko, w szczytowych partiach masywu. Porfirem cesarskim były wszelkie czerwone odmiany tutejszych porfirów. Powstały one z wtórnego przekształcenia szarych i czarnych porfirów, a czerwony kolor zawdzięczają wtórnym przemianom pierwotnych minerałów, dzięki którym w skale powstał hematyt, piemontyt i wysokomagnezowy epidot.
Wydobycie Porfiry wydobywano na Mons Porphyrites od I do IV w. n.e. (wg niektórych publikacji także w epoce ptolemejskiej i w V w. n.e.). Powstało w tym okresie sześć kamieniołomów, a przedmiotem eksploatacji były czerwone i purpurowe porfiry, określane jako cesarskie oraz mające podobnie wysoką wartość tzw. czarne porfiry. Ponadto pozyskiwano tu także zielonkawe odmiany tej skały. Wyrobiska były rozrzucone na terenie ok. 9 km². Pozyskane w podszczytowych partiach bloki skalne wielkości maksymalnie do ok.