Erzsébet Galgóczi (ur. 27 sierpnia 1930 w Ménfőcsanak k. Győr, zm. 20 maja 1989 tamże) – węgierska pisarka, reporterka i scenarzystka filmowa
Życiorys Urodziła się w rodzinie chłopskiej. Studiowała w Wyższej Szkole Teatralnej w Budapeszcie. Zatrudniona była w Budapesztańskim Studiu Filmowym. Jej debiut literacki miał miejsce w 1950 roku. Od 1959 Erzsébet Galgóczi oddała się wyłącznie działalności pisarskiej. W jej utworach dominuje tematyka wiejska. Literatura zawiera obrazy przemian społeczno-obyczajowych i moralnych na węgierskiej wsi. Wydała 4 tomy opowiadań. W 1953 wydrukowano „Egy kosár hazai” („Kosz domowego jedzenia”). W 1961 ukazał się zbiór „Ott is esak hó van” („Tam też jest tylko śnieg”). W 1968 wydana została książka „Fiú a kastélyból” („Chłopiec z pałacu”). W 1971 pisarka opublikowała tom opowiadań „Kinek a törvénye?” („Czyje prawo?”). Poza małymi formami epickimi E. Galgóczi tworzyła także powieści. W 1961 wydała „Félúton” („W połowie drogi”), w 1972 „Pókháló” („Pajęczyna”). W 1976 roku ukazała się powieść „Wspólna wina” (polski przekład w 1987), zawierająca wątki kryminalne na wsi na tle powstania węgierskiego. Dorobek literacki węgierskiej pisarki obejmuje także wydaną w 1969 sztukę „A főügyész felesége” („Żona prokuratora”).