Na podstawie oskarżeń o kontakty z Głównym Prowydem OUN została 18 czerwca 1949 skazana przez Kolegium Specjalne NKWD na 25 lat pobytu w łagrze za „aktywny udział w antysowieckiej bandzie ukraińskich nacjonalistów”. Karę odbywała m.in. w obozie w Tajmetłazie w obwodzie kemerowskim i w okolicach Bracka. Została zwolniona z Gułagu 6 czerwca 1955. Po powrocie do Lwowa cierpiała na gruźlicę. Jest pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Była autorką ponad 2000 prac. Wykonywała obrazy (ikony, portrety, pejzaże, martwe natury), mozaiki, obrazy na szkle, grafiki sztalugowe i ilustracyjne (linoryty, akwaforty), ekslibrisy, kompozycje na emalii, dzieła techniką batiku, tłoczenia na skórze, inkrustacje, kilimy i hafty. Była autorką m.in. obrazów Staryj z borodoju (1923), Kniahynia Olha (1925, 1967), Hucuł z lulkoju (1928), Żinoczyj portret (1933), Kremenecka łegenda (1971), portretów m.in. Łesi Ukrainki, Sołomiji Kruszelnyćkiej i męża, cykli grafik T. Szewczenkowi (1961–1964), Twaryny (1932-1965), Peremyska łegenda (1966), Symwoły Skoworody (1969),