Wraz z neurologiem Waltherem Birkmayerem Hornykiewicz prowadził próby podawania dopaminy pacjentom z chorobą Parkinsona, efekty, zwłaszcza w przypadku akinezji, były spektakularne. Kolejnym etapem, było podawanie prekursora dopaminy lewodopy. Pacjenci, którzy dotychczas nie byli w stanie podnieść się z pozycji leżącej lub siedzącej zaczynali chodzić, poprawiała im się mowa, powracała mimika.
W latach 1967–1976 pracował na University of Toronto, a następnie wrócił do Wiednia, gdzie kierował Instytutem Farmakologii Biomedycznej.
W 1979 roku otrzymał, wraz z Rogerem Wolcottem Sperrym i Arvidem Carlssonem, Nagrodę Wolfa w dziedzinie medycyny. Gdy w roku 2000, Arvid Carlsson znalazł się wśród laureatów nagrody Nobla w dziedzinie medycyny, za „odkrycia dotyczące przekazywania sygnału w układzie nerwowym”, około 200 naukowców podpisało petycję z protestem przeciwko nie uwzględnieniu Hornykiewicza.
Wyróżnienia i nagrody Nagroda Wolfa w dziedzinie medycyny (1979) Ludwig-Wittgenstein-Preis (1993)
Przypisy
Kategoria:Austriaccy biochemicy Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Laureaci Nagrody Wolfa w dziedzinie medycyny Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie