Tornister, czapeczka i róg (Der Ranzen, das Hütlein und das Hörnlein) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1819 roku w drugim wydaniu pierwszego tomu zbioru Baśni (tom 1, nr 54).

Alternatywny tytuł: Tornister, kapelusik i rożek.

Treść Trzej bracia z powodu biedy, zdecydowali się opuścić swój dom i udać się w świat w poszukiwaniu szczęścia. Po długiej wędrówce doszli do wielkiego lasu, w środku którego stałą góra ze srebra. Najstarszy zebrał srebro, ile zdołał unieść i zdecydował się wrócić do domu. Pozostali uznali, że chcą czegoś więcej do szczęścia niż srebra i ruszyli w dalszą drogę.

Potem doszli do góry ze złota. Drugi brat zebrał złoto ile zdołał unieść i zawrócił do domu. Trzeci brat zdecydował się kontynuować wędrówkę w poszukiwaniu szczęścia.

W końcu trafił do lasu, gdzie cierpiał głód. Wtedy głośno wyraził życzenie, żeby coś zjeść. Wtedy nieoczekiwanie pojawił się stół pełen jedzenia. Młodzieniec domyślił się, że to obrus leżący na stole jest magiczny, więc zabrał go ze sobą. Od tej pory nigdy już nie cierpiał głodu.