W styczniu 1945 przedostała się do brata mieszkającego w Lublinie. Tam podjęła pracę w szpitalu, najpierw na terenie byłego obozu zagłady na Majdanku, potem w Okręgowym Szpitalu Wojskowym Nr 2. 1 kwietnia 1945 została zdemobilizowana, a w czerwcu zaczęła pracować w Warszawie w Ministerstwie Żeglugi i Handlu Zagranicznego. Była dyskryminowana i dlatego kilkakrotnie zmieniała pracę. Do momentu przejścia w 1965 na emeryturę pracowała kolejno: w Akademii Medycznej, Komitecie Biochemii PAN, Głównym Urzędzie Miar oraz Ośrodku Informacji Ekonomicznej Polskiej Izby Handlu Zagranicznego. Przez cały okres swojej pracy należała do związków zawodowych pracowników wymienionych instytucji. Na emeryturze była zatrudniona na pół etatu w administracji Teatru Ateneum, ale zachorowała i w 1971 musiała zrezygnować z tej pracy. Zaprzestała również działać społecznie, którą prowadziła w osiedlu mieszkaniowym, w charakterze przewodniczącej Komisji Społeczno-Wychowawczej Rady Osiedla i wiceprzewodniczącej Komitetu Kolonijnego.